Οι φάκελοι Epstein, η Λέσχη Bilderberg, ο Peter Mandelson και το ερώτημα: Τι συνέβη το 2012 στην Ελλάδα;

Η ηλεκτρονική επιστολή απευθύνεται στον μόλις παραιτηθέντα Peter Mandelson και είναι εξαιρετικά “εκρηκτική”. Περιέχει: ένα σενάριο για τη διάσκεψη της Λέσχης Bilderberg του 2012 και τη φράση: «Θα πρέπει να αναζητήσεις ενεργά ανθρώπους που χρειάζεται να το ακούσουν». Το e‑mail προέρχεται από ένα σύνολο δεδομένων που δημοσιοποίησε το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ σχετικά με την υπόθεση Epstein.

Στον πυρήνα του, το περιεχόμενο της επιστολής αφορά «την προσπάθεια επηρεασμού των διαπραγματευτικών θέσεων μιας νέας ελληνικής κυβέρνησης μετά τις 17 Ιουνίου». Αναφέρεται επίσης και η Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Εκτεταμένο, σκληρό lobbying έρχεται στο φως ενόψει της διάσκεψης Μπίλντερμπεργκ – και μαζί του αποκαλύπτονται τα σκοτεινά παρασκήνια της πολιτικής για την Ελλάδα.

Το κρατικό Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου (HRADF/ΤΑΙΠΕΔ) είχε τεθεί σε θέση μάχης από εξωτερικούς παράγοντες πριν (!) από τις εκλογές, ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ. Γίνεται ορατό πώς η βούληση ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού υπονομεύτηκε από εξωτερικά κέντρα ισχύος.
Μια σύντομη ανάλυση του Marcus Klöckner.

Ο Peter Mandelson δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Υπήρξε Βρετανός πρέσβης στις ΗΠΑ, πρώην Επίτροπος της ΕΕ και στενός συνεργάτης των πρώην Βρετανών πρωθυπουργών Tony Blair και Gordon Brown. Ο τίτλος του, «Lord», μαρτυρά ότι ανήκει στα υψηλότερα κλιμάκια της βρετανικής ελίτ. Όταν το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ δημοσίευσε το περασμένο Σαββατοκύριακο εκατομμύρια αρχεία από την υπόθεση Epstein, έγινε γρήγορα σαφές: ο Mandelson εμφανίζεται στο υλικό. Όχι μία ή δύο φορές· μια αναζήτηση στα αρχεία εμφανίζει αυτή τη στιγμή τον αριθμό 5.896. Αυτό προκάλεσε ένα μικρό «σεισμό» στη Βρετανία. Ο Mandelson παραιτήθηκε άμεσα από το Labour και από τη House of Lords. Τον τίτλο «Lord» μπορεί να τον κρατήσει – προς το παρόν.

Η παρούσα ανάλυση επικεντρώνεται μόνο σε ένα e‑mail που απευθύνεται στον Mandelson. Φέρει ημερομηνία 29 Μαΐου 2012. Δύο ημέρες αργότερα, 140 κορυφαίες προσωπικότητες από κεντρικούς τομείς της κοινωνίας – οικονομία, πολιτική, επιστήμη – επρόκειτο να συγκεντρωθούν στις ΗΠΑ για τη διάσκεψη Bilderberg, τη κατά το ήμισυ μυστική διάσκεψη. Η σύνοδος των πλουσίων και ισχυρών πραγματοποιήθηκε εκείνη τη χρονιά στο Chantilly, στην πολιτεία Virginia, κοντά στην Washington DC.

Για να θυμηθούμε: το 2012 ήταν η περίοδος που η ελληνική κρίση έβραζε. Στην Ευρώπη διακυβεύονταν πολλά. Πάνω απ’ όλα: πολλά χρήματα. Μέτρα σταθεροποίησης και αναδιάρθρωσης του χρέους επιβλήθηκαν με τεράστια πίεση. Με το δεύτερο «bailout» τον Μάρτιο, η Ελλάδα μεν αποφεύχθηκε να χρεοκοπήσει, αλλά μεγάλα τμήματα του ελληνικού πληθυσμού είχαν πληγεί οικονομικά και σε βάθος.

Στο e‑mail που απευθύνεται στον Mandelson, το θέμα είναι το HRADF. Πρέπει πρώτα να ξεκαθαριστεί τι σημαίνει αυτό.

HRADF σημαίνει Hellenic Republic Asset Development Fund. Με άλλα λόγια: το HRADF (ΤΑΙΠΕΔ) είναι ένα ειδικό κρατικό περιουσιακό ταμείο, στο οποίο συγκεντρώθηκαν περιουσιακά στοιχεία σε έναν ενιαίο φορέα.

Ας το έχουμε ξεκάθαρα στο μυαλό μας: τα επιτόκια των ελληνικών κρατικών ομολόγων είχαν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη, οπότε το κράτος δεν μπορούσε να εκδώσει νέα ομόλογα με βιώσιμους όρους και, για να λάβει δάνεια από την «Troika» (EU, ECB, ΔΝΤ), έπρεπε να πουλήσει ή να ιδιωτικοποιήσει κρατική περιουσία. Με άλλα λόγια: η ελληνική κυβέρνηση εκποιούσε δημόσια περιουσιακά στοιχεία σε ιδιωτικές εταιρείες και επενδυτές. Τα χρήματα αυτά κατέληγαν στο HRADF.

Βήμα προς βήμα. Το δημοσιευμένο αρχείο περιλαμβάνει μια ανταλλαγή e‑mail. Στην κορυφή εμφανίζονται δύο γυναικεία ονόματα. Πιθανότατα πρόκειται για την προσωπική βοηθό του Jeffrey Epstein και την τότε βοηθό του Mandelson. Τα ονόματα αυτά, ωστόσο, δεν έχουν σημασία στο συγκεκριμένο σημείο.

Ακολουθεί ένα e‑mail γραμμένο από έναν άνδρα, ο οποίος δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί με απόλυτη βεβαιότητα, αλλά πιθανότατα πρόκειται για λομπίστα. Το μήνυμα απευθύνεται στον Mandelson και στον Benjamin Weg-Prosser. Ο Weg-Prosser είναι Βρετανός πολιτικός σύμβουλος. Είναι επικεφαλής της εταιρείας Global Councel, δηλαδή μιας συμβουλευτικής και εταιρείας λόμπι. Ο Mandelson είναι πρόεδρος της Global Councel.

Το e‑mail ξεκινά με το «Peter, Ben» και ήδη στη δεύτερη γραμμή αναφέρεται ο HRADF – σε σχέση με μια «Outreach-Strategie». Από τα συμφραζόμενα του e‑mail γίνεται σαφές: με τον όρο «Outreach-Strategie» εννοείται μια στρατηγική στοχευμένης αναζήτησης επενδυτών στην Ευρώπη για συγκεκριμένα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία, των οποίων τα έσοδα από την πώληση θα κατέληγαν στο HRADF (ΤΑΙΠΕΔ). Σύντομα γίνεται λόγος για ένα προσχέδιο της παρουσίασης που βρίσκεται στο συνημμένο (δεν περιλαμβάνεται στο δημοσιευμένο αρχείο), το οποίο ταυτόχρονα αποτελεί και το «σενάριο» για τη διάσκεψη Bilderberg– συνοδευόμενο από την προτροπή ότι ο Mandelson θα έπρεπε να αναζητήσει ενεργά κατάλληλους συνομιλητές. Το τι ακριβώς σημαίνει εδώ ο όρος «Script» – αν πρόκειται για προσχέδιο ομιλίας ή για ένα γενικό πλαίσιο επικοινωνίας ενόψει της συνάντησης στη Bilderberg – δεν είναι σαφές.

Σαφές, όμως, είναι το εξής: η διάσκεψη Bilderberg πλησιάζει – και τα συμφέροντα βρίσκονται στο προσκήνιο.

Το ενδιαφέρον μέρος ακολουθεί τώρα:

Το ΤΑΙΠΕΔ έχει την ευκαιρία να δραστηριοποιηθεί στην Ευρώπη, ώστε να κερδίσει συμμάχους και να επηρεάσει τις διαπραγματευτικές θέσεις με μια νέα ελληνική κυβέρνηση μετά τις 17 Ιουνίου. Δεδομένης της ανάγκης να επιτευχθεί ένα πολύ υψηλό επίπεδο πολιτικής επίγνωσης για το Ταμείο και τον ρόλο του, και της περιορισμένης χρονικής περιόδου, πιστεύουμε ότι η καλύτερη στόχευση αφορά τους σημαντικότερους λήπτες αποφάσεων στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο και στο Παρίσι, οι οποίοι θα έχουν το μεγαλύτερο βάρος στις διαπραγματεύσεις γύρω και μετά τις 17 Ιουνίου. Πιστεύουμε επίσης ότι ειδικά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Bundesbank πρέπει να ενημερωθούν για τη δουλειά σας. Στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις διαθέτουμε δίκτυα που θα μας βοηθήσουν να κανονίσουμε συναντήσεις μαζί σας ή για λογαριασμό σας. Μπορούμε να καταρτίσουμε μια πολύ εκτενέστερη παράλληλη λίστα επαφών, τις οποίες θα θέλαμε να ενημερώσουμε εκ μέρους σας, χρησιμοποιώντας την παρουσίαση „European Stakeholders“ EFTA00412123 και την επισκόπηση του χαρτοφυλακίου. Έχουμε επίσης επαφές στην Παγκόσμια Τράπεζα και στο ΔΝΤ, που μπορούν να ενημερωθούν.

Η πρώτη πρόταση αξίζει προσεκτικότερη εξέταση:

Το ΤΑΙΠΕΔ έχει την ευκαιρία να δραστηριοποιηθεί στην Ευρώπη, ώστε να κερδίσει συμμάχους και να επηρεάσει τις διαπραγματευτικές θέσεις με μια νέα ελληνική κυβέρνηση μετά τις 17 Ιουνίου.

Τυπικά, το ΤΑΙΠΕΔ υπαγόταν τότε στο ελληνικό κράτος – κατά 100%. Ο τρόπος με τον οποίο γίνεται εδώ λόγος για το ΤΑΙΠΕΔ μοιάζει παράξενος, ακόμη και αντιφατικός. Όπως είναι διατυπωμένη η πρόταση, δημιουργείται η εντύπωση ότι το ΤΑΙΠΕΔ ήταν ένα ταμείο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από εξωτερικούς παράγοντες στις διαπραγματεύσεις με μια νέα ελληνική κυβέρνηση – εναντίον της νέας κυβέρνησης. Αυτή η ερμηνεία επιβάλλεται σχεδόν από μόνη της.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να θυμηθούμε: στις αρχές Μαΐου είχαν διεξαχθεί εκλογές στην Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε δεύτερη δύναμη, αλλά η προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης απέτυχε. Γι’ αυτό ορίστηκαν νέες εκλογές για τις 17 Ιουνίου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ , όπως γνωρίζουμε, ήταν ένα αριστερό κόμμα και αντιτάχθηκε στα σχέδια της Τρόικα. Η Τρόικα, μαζί με τους επενδυτές γύρω από το ΤΑΙΠΕΔ, φοβόταν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα το επιβεβλημένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων – με εκτεταμένες πολιτικές και οικονομικές συνέπειες.

Οι γραμμές που παρατίθενται εδώ επιτρέπουν να διαφανεί τι συνέβαινε τότε. Η ερμηνεία που προκύπτει είναι η εξής: εκ των προτέρων, μέσω του «Outreach» (αναζήτηση επενδυτών), θα δημιουργούνταν συνθήκες μέσω συμφωνιών και δεσμεύσεων που θα ασκούσαν τεράστια πίεση στον πιθανό νικητή των εκλογών, τον ΣΥΡΙΖΑ – αποδυναμώνοντας τη διαπραγματευτική του θέση.

Αν το δει κανείς καθαρά, εδώ ανοίγει ελαφρώς η κουρτίνα και φαίνεται ποια στρατηγική είχε σχεδιαστεί τότε, μεταξύ άλλων, στο παρασκήνιο. Πριν ενδεχομένως φτάσουν στην εξουσία «οι ριζοσπάστες» του ΣΥΡΙΖΑ , ο στόχος ήταν να δημιουργηθούν μη αναστρέψιμες βασικές συνθήκες.

Για όσους παρακολουθούσαν τότε κριτικά τις εξελίξεις, όλα αυτά ίσως δεν είναι καινούργια – αλλά η εικόνα που προσφέρει το e‑mail παραμένει πολιτικά εξαιρετικά εκρηκτική.

Το κοινό μπορεί να δει πώς – εντελώς ανεξάρτητα από εκλογές – ισχυρά συμφέροντα δρουν εκ των προτέρων ενός «γεγονότος» (εδώ: εκλογές) και προσπαθούν, μέσα από τη σύμπραξη ισχύος, δικτύων και διασυνδέσεων, να δημιουργήσουν συνθήκες ικανές ακόμη και να υπονομεύσουν τη βούληση των ψηφοφόρων.

Ξανά για υπενθύμιση: υπό την ακραία πίεση που υφίστατο ο ελληνικός πληθυσμός λόγω των προγραμμάτων λιτότητας, ένα από τα πολιτικά «ακραία» κόμματα της χώρας γνώρισε τεράστια άνοδο. Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιτάχθηκε ρητά στην πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων και εξέφραζε ως κόμμα τη βούληση ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων. Η κοινωνική δικαιοσύνη – αυτό ήταν το σύνθημά του. Όμως στο παρασκήνιο εξελισσόταν μια διαδικασία διαμόρφωσης οικονομικής και πολιτικής ισχύος από το εξωτερικό, η οποία προηγήθηκε των εκλογών. Με άλλα λόγια: η «ελίτ της ισχύος» δημιουργούσε τετελεσμένα, απέναντι στα οποία η βούληση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε καμία τύχη.

Τον Ιούνιο του 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε και πάλι να γίνει πρώτο κόμμα, αλλά τον Ιανουάριο του 2015 έφτασε η στιγμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε καθαρά τις εκλογές με 36,34%.

Ένα ερώτημα προκύπτει αβίαστα: αν, λόγω των παρασκηνιακών διεργασιών, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε το 2012 – σε περίπτωση νίκης – πραγματική δυνατότητα να υλοποιήσει τη βούληση των ψηφοφόρων, είναι κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα. Όμως, αν ήδη πριν από τις εκλογές του 2012 επιχειρούνταν μέσω περίπλοκων διαδρομών να καταστεί αδύνατη μια πολιτική απομάκρυνση από τη σκληρή λιτότητα, παρά τη βούληση των ψηφοφόρων, τότε πώς θα ήταν τα πράγματα όταν τα ίδια δίκτυα θα είχαν στη διάθεσή τους ακόμη δυόμισι χρόνια για να προετοιμάσουν το έδαφος για τις πολιτικές τους επιδιώξεις;

Όπως γνωρίζουμε, αυτό που συνέβη μετά τις εκλογές του 2015 είναι καταγεγραμμένο. Το κοινό είδε το κόμμα να υποχωρεί. Οι «σκληρές διαπραγματεύσεις» με την Τρόικα κατέληξαν τελικά στην εφαρμογή του βαρύτατου προγράμματος λιτότητας – και η βούληση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ συνθλίφτηκε κάτω από το βάρος ενός δικτύου ισχύος που ήταν αόρατο για τον μέσο πολίτη.

Στο e‑mail αναφέρεται ότι οι προσπάθειες για επενδύσεις θα έπρεπε να επικεντρωθούν στις Βρυξέλλες, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο και στο Παρίσι. Και: ότι στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρχαν δίκτυα που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στις επαφές. Υπήρχαν επίσης επαφές με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα. Η Deutsche Bundesbank, η Kanzleramt (Καγκελαρία) και το γερμανικό Υπουργείο Οικονομικών αναφέρονται επίσης ως στόχοι για επικοινωνία.

Αρκετά πράγματα γίνονται σαφή μέσα από το e‑mail.

Σε ό,τι αφορά τη διάσκεψη της Λέσχης Bilderberg , αναδεικνύεται αυτό που οι επικριτές επισημαίνουν εδώ και χρόνια: η Bilderberg δεν είναι καθόλου μια αθώα συνάντηση για καφέ, όπου – για να το πούμε απλά – οι ελίτ της εξουσίας περνούν λίγες μέρες χαϊδεύοντας η μία την άλλη στην πλάτη. Στη Bilderberg συγκεντρώνονται απίστευτα ισχυροί παράγοντες, όλοι τους με συγκεκριμένα συμφέροντα. Όταν οι ελίτ της ισχύος συνεδριάζουν για 3 έως 4 ημέρες, μακριά από τα μάτια του κοινού, και συζητούν κεντρικά πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, αυτό δεν είναι σχολική εκδρομή- πρόκειται για πολιτική και χρήμα, και ξανά πολιτική και ξανά χρήμα. Η οικονομική ισχύς και η επιρροή που συγκεντρώνονται στις διασκέψεις της Bilderberg είναι γιγαντιαίες. Ακόμη κι αν υπάρχουν διαφορές μεταξύ των συμμετεχόντων και η ομάδα δεν είναι ένα ενιαίο μπλοκ, διαπερνάται από μαζικό lobbying. Το e‑mail προσφέρει μια ματιά στο τι είδους lobbying και πολιτικές στρατηγικές κινητοποιούνται ήδη πριν από τις ίδιες τις διασκέψεις.
Αυτό που η κοινωνιολογία της ελίτ και των δομών εξουσίας διδάσκει εδώ και δεκαετίες, αλλά συχνά απορρίπτεται ως «θεωρία συνωμοσίας», διαφαίνεται καθαρά: η καθοδήγηση της εθνικής πολιτικής από το εξωτερικό μέσω άριστα οργανωμένων ομάδων συμφερόντων.
Το e‑mail επιτρέπει το συμπέρασμα ότι μέσω δικτύων της ελίτ, με δράση στη «σκιώδη» πολιτική περιοχή, καθίσταται δυνατή μια πολιτική συνέχεια που υπερβαίνει ακόμη και τις εκλογές.
Η καλά οργανωμένη «ελίτ της ισχύος» είναι πλέον σε θέση να υπονομεύει το αποτέλεσμα των εκλογών και να ακυρώνει τη βούληση των ψηφοφόρων. Υπό την επιρροή αυτών των ελίτ, το «αναπνευστικό» περιθώριο μέσα στις τυπικά δημοκρατικές διαδικασίες γίνεται σχεδόν ανύπαρκτο. Αυτό που αποκαλύπτεται από το e‑mail αποτελεί πραγματικό πλήγμα για τη δημοκρατία.
Οι μεθοδεύσεις στο παρασκήνιο παραμένουν συνήθως αόρατες για το κοινό. Οι κριτικοί παρατηρητές μπορούν μόνο να «υποψιαστούν», να δείξουν προς τους πιθανούς χειριστές στο παρασκήνιο, αλλά όλα μένουν ασαφή. Τα μέσα ενημέρωσης σπάνια αγγίζουν αυτές τις σκιώδεις δομές, τις αφήνουν ανέγγιχτες. Αυτό που γίνεται ορατό μέσω του e‑mail είναι ένα πολύτιμο εύρημα για την έρευνα γύρω από τη Bilderberg – και ένα πολύτιμο εργαλείο για μια κριτική αναδρομή στις πολιτικές δυναμικές της ταλαιπωρημένης Ελλάδας.

Αλλά δεν σταματάμε εδώ. Όπως ειπώθηκε, η παρούσα ανάλυση επικεντρώνεται μόνο σε ένα e‑mail. Όποιος μπει στον κόπο να ψάξει το δημοσιευμένο σύνολο δεδομένων με λέξεις‑κλειδιά όπως «Greece», μπορεί να προχωρήσει ακόμη βαθύτερα στην άβυσσο. Η λέξη «Greece» εμφανίζεται μόνη της 1.500 φορές στο υλικό. Διαβάζοντας αποσπασματικά, γίνεται σαφές ότι υπήρχε τόσο από τον ίδιο τον Epstein όσο και από το περιβάλλον του – άμεσα ή έμμεσα συνδεδεμένο μαζί του – ένα πολύ «ζωντανό» ενδιαφέρον για την Ελλάδα.

Η δράση του Mandelson, που τελικά οδήγησε στην παραίτησή του, αποτελεί από μόνη της μια άβυσσο. Αφορά τη διαβίβαση εμπιστευτικών πληροφοριών, όπως το bailout των 500 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ευρωζώνης το 2010 και σχέδια σχετικά με την πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων. Ο Βρετανός πρωθυπουργός Keir Starmer έκανε λόγο για «προδοσία» απέναντι στη χώρα, στο κοινοβούλιο και στο κόμμα.

Μέχρι τώρα, στα κοινωνικά δίκτυα η συζήτηση επικεντρώθηκε κυρίως στην πτυχή του «σεξουαλικού κακοποιητικού περιβάλλοντος». Αυτό το σκέλος δεν εξετάζεται στην παρούσα ανάλυση για λόγους έκτασης. Σημαντικό είναι το εξής: υπάρχουν δίκτυα ελίτ εξουσίας που δρουν μέσα σε κεντρικούς τομείς της κοινωνίας – πολιτική, οικονομία, έρευνα, στρατός κ.λπ. Η εξωτερική επιρροή είναι τεράστια και συχνά συνδέεται με συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές ανθρώπων. Οι μέθοδοι και οι σκοποί μπορεί να είναι ίδιοι ή να διαφέρουν από περίπτωση σε περίπτωση. Και στην επίτευξη των στόχων μπορεί να υπάρχουν επιτυχίες και αποτυχίες. Δεν πρόκειται για απόλυτη εξουσία – αλλά για μια εξουσία που έχει πλέον καταστεί απειλή για τις δημοκρατικές διαδικασίες.

Η «υπόθεση Epstein» προσφέρει μια ματιά σε ένα αλλόκοτο δίκτυο, στο οποίο είναι υφασμένα η πολιτική, η οικονομία, η έρευνα, η τέχνη και το showbiz. Πρέπει να γίνει κατανοητό: τα ονόματα και τα πρόσωπα είναι εναλλάξιμα. Σήμερα είναι ένας Mandelson, αύριο ένας Smith και μεθαύριο ένας Jones.

Διότι: υπάρχει ένας βούρκος. Και όσο αυτός ο βούρκος υπάρχει, ορισμένα «φυτά» θα συνεχίσουν να ευδοκιμούν ασταμάτητα.